COAS ÁS RACHADAS

Xa non quedan antídotos

Andamos a puro machadazo
por estes parapetos
inmolando a perceptibles.

Hai un idioma entre dúas datas

que perdura na paz dos energúmenos.

Está o roce dalgún labio sensible 

nesta letra que aínda non secou

para orienta-los nomes combativos?

Destitúen xestos disímiles.

Coas ás rachadas

tentámo-las alturas

sen atingui-lo revoar do moucho.

Apláudese ó que soubo rouba-lo sol

e acubillarse en tratadistas

de credo e zapa.

Por que hai tantos convictos

nunha soa peripecia?

Xa non quedan antídotos para as unllas.

Rol de cantárida

Eduardo González Ananín

Pintura de Francesco Orazzini