O ACORDE SENLLEIRO
A arpa que antano nas salas de Tara
da música a alma vertía,
pendúrase muda nos muros de Tara
cal si aquela alma fuxira.
Así se findou o tremere da groria,
e durme de antano o orgulo,
e os bos corazóns latexando na loa
non sinten xa máis aquel pulso.
Para os chefes e as damas brilantes xa hoxe
a arpa de Tara non se inza,
o acorde senlleiro que soa na noite
só conta unha historia de ruína,
Así a Liberdade ben pouco hoxe esperta,
e o seu latexar só se sinte
si algún corazón, indignado rebenta
en proba de que Ela inda vive.
The harp that once through Tara’s halls
The soul of music shed,
Now hangs as mute on Tara’s walls,
As if that soul were fled.
So sleeps the pride of former days,
So glory’s thrill is o’er,
And hearts, that once beat high for praise,
Now feel that pulse no more.
No more to chiefs and ladies bright
The harp of Tara swells;
The chord alone, that breaks at night,
Its tale of ruin tells.
Thus Freedom now so seldom wakes,
The only throb she gives,
Is when some heart indignant breaks,
To show that still she lives.
Thomas Moore
Imaxes Pintura de Dante Gabriel Rossetti.
Postal de 1909.
Arpa portátil de Thomas Moore, pertencente a Real Academia Irlandesa, na rúa Dawson de Dublín.



.jpg)
.jpg)
Comentarios