NA ESPESURA DO BOSQUE

Tentaches de aprender de memoria

os nomes das árbores, pero confúndeste,
non sabes distinguir​​ os matices do verde
e as formas das copas que rozan
o estoupido cegador do ceo e máis arriba
a explosión de luz que entreabre as ramaxes,
que sacode a espiña dorsal dos troncos
ata o seu cume sonoro e máis aló.

Existen de verdade as cousas que non teñen nome?

Preguntas a un​​ trevo, ao que lle falta
a costela da boa sorte, manco,​​ 
como os teus pasos na espesura do bosque
que agora che acolle: fixas os ollos
nas últimas follas, ninguén responde,
e no clarexar que filtra entre as gallas esfuma
o reflexo da túa cara, as mans apontoadas
de flores descoloran. Xa o teu corpo é
unha presenza salvaxe, subtraída á palabra.

Silvia Rosa