En busca da cagalla do lagarto

O falar das fadas Fálame nesa fala melosiña que celestiales harmonías ten; fálame na linguaxe da terriña si é que me queres ben. Se desexas probar do teu cariño as tenruras, o fogo i a pasión, probas con me chamares “amantiño” que me tés moito amor. Se che eu digo que fora meu encanto vivir sempre onda ti, xuntos morrer, terás dito que sintes outro tanto con exclamar: canté! Chámame mintireiro si enganada do que che diga chegas a dudar; toliño si ó falar, pola calada che roubo un bico ou máis. Fálame nesa fala que expresando tristuras, fai sentir ó corazón non sei qué morno acabamento brando, nin qué vaga emoción. Fálame nesa fala pracenteira que cando goces expresarnos quer, é máis leda que os tonos da muiñeira, e máis doce que o mel. Nunha sola palabra dinos tanto este noso falar feitizador, que unha pulla, un poema, a risa o pranto, condensa nunha voz. Arrólame cos ecos desa fala que tan ben fai sorrir como chorar; música que ós ouvidos non regala das xentes doutro chan. Fálame na l...