En busca da cagalla do lagarto

A Juan Sánchez Rodríguez, Xan de Vilar, unha luz na serra “Para o ano que ven si este baile volven armar hei volver á romería de Vilar" X. Pérez Mondelo Nas viaxes a Caurel, en chegando ao alto do Pía Páxaro e vendo o indicador de Vilar non podemos evitar o desexo de saudar a Xan de Vilar. Virando á esquerda, unha estrada empinada e de difícil tránsito, levanos até o fondo do lugar, cabo do río Lor, guiados polo seu murmurio, e axiña damos coa casa do noso amigo  courelao, co reino de Xan O pastor dos soutos sempre deixaba a porta aberta aínda que el non estivese  na casa. Era o seu un reino sen valados. Podía andar por entre os castiñeiros, demoucando gallas por aquí e acolá, podía estar tornando a auga para unha horta ou un lameiro de seu, bebendo da fonte milagreira da saúde, termando dunhas tellas vellas da capela, tan humilde, ou camiño das murardellas caídas do castro, mesmo alindando a facenda ou pescando troitas río abaixo... Xan endexamais estaba ocioso, mais sabiamos...