BOSQUE AFÓNICO
Abriríanse as chairas para que eu mirase Abriríanse as chairas para que eu mirase que eu puidese contemplar bosque afónico e seca páramo de augas colmadas de sombra expansións de cereais doentes O relente tinxe as linguas de fertilidade e avanza dilata gorxas onde gorecen vermes así tamén a combustión interna dos corvos a calor interna das casas impregnada de néboas Cero Oriana Méndez Fotografías de Roque Soto


.jpg)


