O RÍO NON É O DE ENTÓN
Morriña Estraño o río onde bañei o riso da infancia e o gato que me esperaba no adral á saída da escola. Estraño a mesa e o seu mantel, o té e as galletiñas, a man da miña nai folleando os meus cadernos e ao meu pai, acariñando ao can que esperaba ás cinco da tarde o seu bocado. Pero o río non é o de entón, e o gato polas tapias perdeuse, mamá foise, non hai quen follee os meus cadernos, papá marchou ferido pola pena, e tras el o can en busca do bocado. Margarita Drago
