COAS ÁS RACHADAS
Xa non quedan antídotos Andamos a puro machadazo por estes parapetos inmolando a perceptibles. Hai un idioma entre dúas datas que perdura na paz dos energúmenos. Está o roce dalgún labio sensible nesta letra que aínda non secou para orienta-los nomes combativos? Destitúen xestos disímiles. Coas ás rachadas tentámo-las alturas sen atingui-lo revoar do moucho. Apláudese ó que soubo rouba-lo sol e acubillarse en tratadistas de credo e zapa. Por que hai tantos convictos nunha soa peripecia? Xa non quedan antídotos para as unllas. Rol de cantárida Eduardo González Ananín Pintura de Francesco Orazzini
