En busca da cagalla do lagarto

A Juan Sánchez Rodríguez, Xan de Vilar, unha luz na serra "Para o ano que vén si este baile volven armar hei volver á romería de Vilar" X. Pérez Mondelo Nas viaxes a Caurel, en chegando ao alto do Pía Páxaro e vendo o indicador de Vilar, non podemos evitar o desexo de saudar a Xan de Vilar. Virando á esquerda, unha estrada de difícil tránsito, lévanos até o fondo do lugar, cabo do río Lor, guiados polo seu murmurio, e axiña damos coa casa do noso amigo courelao, co reino de Xan. O pastor dos soutos sempre deixaba aporta aberta aínda que el non estivese na casa. Era o seu un reino sen valados. Podía andar por entre os castiñeiros, demoucando gallas por aquí e acolá, podía estar tornando a auga para un lameiro de seu, bebendo da fonte milagreira da saúde, termando dunhas tellas vellas da capela, tan humilde, ou camiño das murardellas caídas do castro, mesmo alindando a facenda ou pescando troitas río abaixo... Xan endexamais estaba ocioso, mais sabiamos que en calquera momento,...