En busca da cagalla do lagarto

  A arpa de Tara A arpa que antano nas salas de Tara da música a alma vertía, pendúrase muda nos muros de Tara cal si aquela alma fuxira. Así se findou o tremere da groria, e durme de antano o orgulo, e os bos corazóns latexando na loa non sinten xa máis aquel pulso. Para os chefes e as damas brilantes xa hoxe a arpa de Tara non se inza, o acorde senlleiro que soa na noite só conta unha historia de ruína, Así a Liberdade ben pouco hoxe esperta, e o seu latexar só se sinte si algún corazón, indignado rebenta en proba de que Ela inda vive. The harp that once through Tara’s halls       The soul of music shed, Now hangs as mute on Tara’s walls,       As if that soul were fled. So sleeps the pride of former days,       So glory’s thrill is o’er, And hearts, that once beat high for praise,       Now feel that pulse no more. No more to chiefs and ladies bright       The harp of Tara swells; The chord alone, that br...