CARNAIS TALOS
A Elisabeth Calipigia Baixo a brisa ou seda do vestido, igual que o xirasol se columpiaba, pesadamente grácil cabeceaba, sobre carnais talos sostido. Correndo polo prado humedecido vinno partir: a parra, se o alcanzaba coas súas pólas tenras azoutáballe... un corazón nel vive escondido. Por el, en selvas de arias e sonatas ruxía a súa tenrura o violoncelo, hoxe maldílle o reiseñor, chorando as súas veleidades pérfidas e ingratas, e cara o afastado esquecemento tende o voo. Tamén chora e ri e segue amando. Sonetos de circunstancias ( Rosa Chacel
