ESTÁS A FERIRME
Láminas Estás a facerme chorar co teu recordo. Sóbeme ata os ollos, dúbida, vacila, e cae como unha infanta da almea ao foso. Porque recordo que tiñas dezasete anos, e todos de ouro. E os peitiños tremíanche como as follas do chopo. E as sandalias que poñías na primavera, peciños vermellos. E a cinta da túa combinación, en roda. Estás a ferirme cunhas ás tan fráxiles. Quen rompeu a brisa, esta seda do aire, no recordo, quen a desfiña? Porque pregunto, e ninguén me responde, por unha cousa que foi miña, e estou a arrincar días e noites da miña vida, para que non me fagan chorar máis unhas láminas amarelas nas que ti, unha mañá de primavera, apareciches, coas sandalias de nena. Ancia (1958) Blas de Otero Fotografía de Gabrielle Duplantier
