SILENZO NOS OLLOS
Desterro insone Os que na noite erguen o seu ramaxe ardigo no que penduran froitos acos de sede e cinza e zugan nises arrios da luz sobor dos ollos a tafega comprida de un desterro; os que teimaron arricaren dos beizos supricantes a verba definitiva e somentes a nebra hacharon firme; os que treman ollando soidades póla cinza do tempo xa estercadas que á murcha luz dos eidos negativos amostran o seguro delito das tafegas; os que xurden maguados de estremecimento; os que afogados na derradeira foula do silenzo dende os noiturnos leitos ardigos amenceron co terror nas suas intranas; fondos cales de luz na terra alléa e viron como un froito o seu desterro; os que levan nos ollos o silenzo de muitas mortes, os arrecidos de maldicións istranas que os ouvidos dos cans afuxen dos umbraes; os adicados a unha escura promesa, a un destiño luminoso sin emparo. Crama ao acougo dos sonos e da morte, aos muros de silenzo, debátense nas carzles, estalan n-isa vouga tafega de outuras negativas e a...
