INTERMEZZO SENTIMENTAL
Pensamento sobor da Comtesse Mathieu de Noailles, no retrato de Zuloaga
Unha das inquietudes líricas da Comtesse Mathieu de
Noailles: O que pensarían dela, como era de nova, os
adolescentes que lían os seus versos, despois de morta xa,
Noailles: O que pensarían dela, como era de nova, os
adolescentes que lían os seus versos, despois de morta xa,
Ai miña dona!
Unha tarde, ao pé da fiestra, púxeme a ler os teus versos,
e eran divinos, porque eran teus. Tiñan a inocencia
e a ledicia da natureza.
e eran divinos, porque eran teus. Tiñan a inocencia
e a ledicia da natureza.
Un intermezzo sentimental, e o libro esquecido nas mans.
E eu imaxinei a túa imaxe, lembro o cadro, no que semellas
unha magnolia aberta.
A túa face tan triste, pálida e branca!
Eras unha divina frol que salaiou ao bicala o vento maino
de emoción.
Estou namorado a túa face!...
E o que os adolescentes piensan de ti.
Poemas sinxelos
Evaristo Correa Calderón
Retrato da condesa Mathieu de Noailles, de Ignacio Zuloaga

.jpg)
Comentarios