NON É UN TEMPO BALEIRO

A luva do tempo de Edward Hopper

Certo non son máis que a sombra dun pasaxeiro neste planeta

     pero á miña alma gústalle vestirse con elegancia

     a pesar das manchas.

     Ela atravesa a porta.

     Quítase a súa luva.

     Seica vira a cabeza.

     Seica cruza a perna.

     Esa é unha pregunta.

     Quen está a falar.

     Tamén unha pregunta.

     O único que podo dicir

     é que non vexo ningunha proba doutra luva.

     As palabras non son unha frase, non te demores niso.

     Demórate nisto.

     Non é un tempo baleiro, é o momento

     en que as cortinas voltean dentro do cuarto.

     Cando se prepara a lámpada.

     Cando a luz dá contra a parede xusto aí.

     E a luva?

     Entón elevouse: a vida que ela podía vivir (par lles soirs bleus d’été).

     Dá a casualidade

     de que a pintura é inmóbil.

     Pero se achegas a orella ao lenzo oirás

     os sons dun gran retrouso que vai avanzando.

     Nalgún lugar alguén viaxa cara a ti,

     viaxa día e noite.

     Pasan bidueiros sen follas.

     O camiño vermello desvanécese.

     Toma, agarra isto:

     unha proba.

     Dá a casualidade

     de que unha boa luva de etiqueta

     mide 22 centímetros da baíña á punta dos dedos.

     A esta luva tomárona “por detrás”

     (como dixo Godard da súa King Lear).

     Mentres escoitaba ás súas fillas Lear

     desexou ver os seus corpos enteiros

     estirados ao longo das súas voces

     como cabritiña branca.

     Pois en que difire o tempo da eternidade excepto en que o medimos? 

Ann Carson

Pinturas de Edward Hopper