ENLAZADAS DO TALLE

Epistola a Norah Borges

del Arte

Río de Janeiro, 1941

Cara a ti, agarimosa, os meus brazos

como ti pintáchelos, dilátanse,

como dúas brancas ramas que, do tronco,

alónganse contra o vento do esquecemento.

As miñas mans van ás túas delgadas mans

que ignoran o carnal, curvo abandono,

que atravesan a vida e os seus anhelos

coa pura dureza das ás.

Vou buscarte para que escapemos

ao noso mundo ou elemento amigo,

soltan a nosa melena e as nosas colas

sucando as contixencias da escuma.

Mentres os outros van contra as pedras 

a estragarse as uñas e fréganse

os ollos con traballo, no seu traballo

de miúdas formigas roedoras, 

eternamente virgenes, lixeiras;

enlazadas do talle, cruzaremos

océanos de soños e cancións, 

como o inverno aquel lembraste? Daba

o teu cuarto triste a pequena rúa

cando o teu branco seo aparecía

iluminando coa súa luz sacra:

ti apenas comprendías o milagre,

pero o teu sangue abría un leito novo.

E así, eras toda ti, tal como un vaso

que de infantil esencia excedese,

a que o teu corpo deu como prodixio,

a que ao teu lapis leva da man, 

a que na túa voz pequena rebulda:

condena celestial, que che sinala.

Poesía (1931-1991)

Rosa Chacel

Pintura de Norah Borges