COMEZO A CANTAR HOXE

Canto a min mesmo

Celébrome e cántome a min mesmo.

E o que eu diga agora de min, dígoo de ti,

porque o que eu teño telo ti

e cada átomo do meu corpo é teu tamén.

Vago… e convido a vagar á miña alma.

Vago e tómbome ao meu antollo sobre a terra

para ver como crece a herba do estío.

A miña lingua e cada molécula do meu sangue naceron aquí,

desta terra e destes ventos.

Procreáronme pais que naceron aquí,

de pais que procrearon outros pais que naceron aquí,

de pais fillos desta terra e destes ventos tamén.

Teño trinta e sete anos. A miña saúde é perfecta.

E co meu alento puro

comezo a cantar hoxe

e non terminarei o meu canto ata que me morra.

Que calen agora as escolas e os credos.

Atrás. Ao seu sitio.

Se cal é a miña misión e non o esquecerei;

que ninguén o esqueza.

Pero agora eu ofrezo o meu peito o mesmo ao ben que ao mal,

deixo falar a todos sen restrición,

e abro de pao a pao as portas á enerxía orixinal da natureza desenfreada.

Canto a min mesmo (I)
Walt Whitman