O RÍO NON É O DE ENTÓN

 

Morriña

Estraño o río onde bañei o riso

da infancia

e o gato que me esperaba no adral

á saída da escola.

Estraño a mesa e o seu mantel,

o té e as galletiñas,

a man da miña nai

folleando os meus cadernos

e ao meu pai, acariñando ao can

que  esperaba

ás cinco da tarde

o seu  bocado.

Pero o río  non é o  de entón,

e o gato polas tapias perdeuse,

mamá foise,

non hai quen follee os meus cadernos,

papá marchou ferido pola pena,

e tras el o can en busca do bocado.

Margarita Drago