ESTÁS A FERIRME

 

Láminas

Estás a facerme chorar co teu recordo.

Sóbeme ata os ollos,

dúbida, vacila, e cae

como unha infanta da almea ao foso.

Porque recordo que tiñas dezasete anos,

e todos de ouro.

E os peitiños tremíanche

como as follas do chopo.

E as sandalias que poñías na primavera,

peciños vermellos.

E a cinta da

túa combinación, en roda.

Estás a ferirme cunhas ás tan fráxiles.

Quen rompeu a brisa,

esta seda do aire, no recordo,

quen a desfiña?

Porque pregunto, e ninguén me responde,

por unha cousa que foi miña,

e estou a arrincar días e noites

da miña vida,

para que non me fagan chorar máis

unhas láminas amarelas

nas que ti, unha mañá de primavera,

apareciches, coas sandalias de nena.

Ancia (1958)
Blas de Otero

Fotografía de Gabrielle Duplantier