CARNAIS TALOS

A Elisabeth Calipigia

Baixo a brisa ou seda do vestido,

igual que o xirasol se columpiaba,

pesadamente grácil cabeceaba,

sobre carnais talos sostido.

Correndo polo prado humedecido

vinno partir: a parra, se o alcanzaba

coas súas pólas tenras azoutáballe...

un corazón nel vive escondido.

Por el, en selvas de arias e sonatas

ruxía a súa tenrura o violoncelo,

hoxe maldílle o reiseñor, chorando

as súas veleidades pérfidas e ingratas,

e cara o afastado esquecemento tende o voo.

Tamén chora e ri e segue amando.

Sonetos de circunstancias

(Rosa Chacel