UNHA HISTORIA QUE SE CONTA XUNTO AO LUME

Deirdre

Que ningunha muller lea estes versos,
son para os homes, logo para os seus fillos,
e os fillos dos seus fillos,

Afóndanse os nosos corazóns
ó lembrarnos de Deirdre, da súa historia,
dos beizos que son terra.

Sobre da terra os homes a miraron,
faláronlle, collendo a súa man,
i ela lles respondeu.

Xa fai máis de mil anos dende que ela
foi fermosa, pisou as ondas da herba,
ollou as nubes.

Mil anos! Segue como entón a herba,
as nubes como naquel tempo belas,
cando Deirdre vivía.

Mais aínda non nasceu muller algunha
que fose tan fermosa; non, ningunha
de tódalas nascidas.

Pero nunca naceu unha muller
que fóra tan fermosa, nin unha tan fermosa
De todas as mulleres nadas.

Vaian todos os homes aparte e choren xuntos;
Ningún home poderá amala xamais; Ningún home
pode ser o seu amante.

Ningún home pode inclinarse ante ela: ningún home pode dicir -
Que se lle podería dicir? Non hai palabras
que se lle poidan dicir! 

Agora ela non é máis que unha historia que se conta
xunto ao lume! Ningún home pode ser xamais
amigo desa pobre raíña.

Deirdre


Do not let any woman read this verse;
It is for men, and after them their sons
And their son's sons.

The time comes when our hearts sink utterly;
When we remember Deirdre and her tale,
And that her lips are dust.

Once she did tread the earth: men took her hand;
They looked into her eyes and said their say,
And she replied to them.

More than a thousand years it is since she
Was beautiful: she trod the waving grass;
She saw the clouds.

A thousand years! The grass is still the same,
The clouds as lovely as they were that time
When Deirdre was alive.

But there has never been a woman born
Who was so beautiful, not one so beautiful
Of all the women born.

Now she is but a story that is told
Beside the fire! No man can ever be
The friend of that poor queen.


James Stephens


Imaxes de John Duncan e Bob Venables



Comentarios